Ғизо Ин лоиҳа синфи хоми замбӯруғҳои хӯрокӣ (замбӯруғи харчанг, замбӯруғи яшми сафед)-ро фаро мегирад, ки дар он талаботҳои ҳамаҷонибаи бозор оид ба намуд, навгӣ, мазза, қимати ғизоӣ, давраи нигоҳдорӣ, хароҷот, осонии истифода ва имкони автоматсозӣ ба инобат гирифта шудаанд. Дар лоиҳа тарҳрезии дурагагирии зиёд, озмоиши намудҳои нав ва истифодаи равиши самаранок барои ғарбол ва мутобиқсозӣ татбиқ карда шудааст. Тамоми корҳои таҳқиқоту таҳия ба нигоҳ доштани мазза ва унсурҳои солими ин хӯрока нигаронида шуда, дар айни замон консепсияи рушди устуворро низ дастгирӣ мекунад.